اول: آنکه نمازهای خویش را در اول وقت آن به جای آوری .
دوم
: آنکه در انجام حوایج مردم ، هرقدر که می توانی ، بکوشی و هرگز میندیش که
فلان کار بزرگ از من ساخته نیست ، زیرا اگر بنده خدا در راه حق گامی
بردارد، خداوند نیز او را یاری خواهد فرمود .
در اینجا عرضه داشتم : پدر جان ، گاه هست که سعی در رفع حاجت دیگران، موجب رسوایی آدمی می گردد .
فرمودند : چه بهتر که آبروی انسان در راه خدا بر زمین ریخته شود ...
سوم:
آنکه سادات را بسیار گرامی و محترم شماری و هر چه داری، در راه ایشان صرف و
خرج کنی و از فقر و درویشی در اینکار پروا منمایی. اگر تهیدست گشتی، دیگر
تو را وظیفه ای نیست.
چهارم: از تهجد و نماز شب غفلت مکن و تقوی و پرهیز پیشه خود ساز.
پنجم : به آن مقدار تحصیل کن که از قید تقلید وارهی .
خیلی خوب است به وبلاگ ما هم سری بزنید.